บั้นความผญาวันนี้ขอเชิญเพื่อนๆ พบกับช่วงเวลาที่น่าประทับใจ กับการปล่อยสำเนียงและภาษาอันน่ารักของชาวอีสาน กับบทกลอนที่เพลิดเพลินที่เรียกว่า อ้อยต้อย ต่อนผญา ซึ่งหมายถึง ผญาล้วนๆ ที่เป็นคำคล้องจองยาวๆ ซึ่งในที่นี้จะจัดเป็นหมวดๆ เรียกว่า "บั้น" ฉะนั้นแล้วก็พบกับผญาได้ ณ บัดนี้...เซิญซะลาล่า
บั้นไกล"ไกลขอให้ไกลแต่หน้า สิไปมาบ่ให้ห่าง ส่วนจิตข่อยกะอยู่ผี้ ใจข่อยกะอยู่นี่ สิไป
พู้นแต่ห่างคิง"
"ไกลมื้อนี่มื้ออื่นสิมาหา คันแม่นชีวายัง สิหมั่นมาหาเจ้า"
"ไกลขอให้ไกลแต่บ้าน ฮั้วไฮนาสวน ไกลขอให้ไกลแต่มวล หมู่เฮือนกับเล้า ส่วนวาจาเว้า
สองคนเฮาอย่าได้ห่าง ต่างคนแม่นสิอยู่ต่าง บ้าน ความเว้าอย่าห่ากัน"
บั้นเกลี้ยงแต่"เกลี้ยงแต่นอก ทางในเป็นหมากเดื่อ หวานแต่ทางนอกเนื้อ ในส้มดั่งหมากนาว
แท้นอ"
"เกลี้ยงแต่นอก ทางในยังดำมืด นี่ล่ะนอเผิ่นว่า เกลี้ยงปากบั้ง ขังข้อปากกะทอ"
"เกลี้ยงแต่ปากเจ้าเว้า ใจเจ้าเหล่าโงคด ใจขดไปโงมาเปรียบดั่งงูลอยน้ำ"บทกลอน "
ผญา" คือปรัชญา (PHILOSOPHY) ที่แฝงไว้ด้วยคติธรรมและเรื่องราวต่างๆ อย่างลึกซึ้งของชาวอีสานทั้งในอดีตและปัจจุบันสิ่งที่ี่ท่านได้อ่านอยู่นี้มีคุณค่าอย่างยิ่งก็ขอขอบคุณ อาจารย์ สวิง บุญเจิม ที่เรียบเรียงบทผญาเป็นหนังสือเพื่อให้ได้หยิบยกมาให้ชาวอีสานได้รู้คุณค่าของความเป็นอีสาน และนำเอาสิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้มาเปิดเผยให้คนได้รู้จักทั้งโลก
หากบทกลอนทั้งหมดนี้มีประโยชน์แก่การศึกษาหาความรู้ ต้องขออุทิศความดีนี้ให้แก่บรรพบุรุษผู้ให้กำเนิด"ผญา" อาจารย์ และผู้อ่านทุกท่าน กระผมหวังว่าบทกลอนผญาคงจะไม่ลบเลือนไปจากแผ่นดินอีสานของเฮา อย่าลืมให้กำลังใจและติดตามผลงานของผมนำเด้อขอบคุณหลายๆครับ
